SoCome

etapy rozwiązywania konfliktów

SoCome — Wed, 26 Dec 2007 11:36:38 +0000

I Etap – to przygotowanie się do rozmowy na konfliktowy temat, zebranie wszystkich argumentów

II Etap - to początek sprzeczki

III Etap - kłótnia właściwa

Wysyłanie komunikatu o negatywnych uczuciach.
Przedstawienie drugiej stronie przedmiotu sporu oraz wysłuchanie strony opozycyjnej
Wyjaśnienie własnych dążeń, zabiegów, celów
Przeprowadzenie analizy możliwych rozwiązań (wyłączenie, poddanie się, zmuszenie do ustąpienia, kompromis, integracja – współpraca)

IV Etap – mobilizacja uczuć pozytywnych

Opracowane na podstawie ćwiczeń z psychologii

gdzie?

SoCome — Tue, 11 Dec 2007 22:09:36 +0000

Tak było jeszcze 2 tygodnie temu. Dziś tylko kałuże, wiatr. Coraz bliżej świąt, a robi się jeszcze cieplej. Słońce przebija się przez chmury i zagląda do mojego pokoju.

coraz bliżej święta

SoCome — Mon, 10 Dec 2007 23:00:32 +0000

Wszyscy to czują, widzą. Co jest ze mną? Magia tegorocznych świąt w mojej głowie jeszcze się nie zaczęła. Dorosłem, ale do czego? To nie są już lata, kiedy wyczekuję na prezent pod choinką, niszczę piękny papier, którym jest owinięty. Czas mnie zmienił. Zniknął ten dziecięcy urok świąt. Na dodatek siedzą w głowie myśli, projekty, ale brak wykonawcy. Kompletnie mi się nie chce. Kiedy juz złapię ochotę to ucieka ona tak szybko jak się pojawiła. W okół widzę świąteczne ozdoby, mikołaje, choinki i te różne pierdoły. Telefony grają świąteczne melodyjki, na wyświetlaczach tapety z mikołajem albo choinką. I tylko się zastanawiam: gdzie ja żyję?

pocztowa władza

SoCome — Wed, 28 Nov 2007 09:40:58 +0000

Kiedy tylko zauważę, że muszę iść na pocztę ogarnia mnie złość. Dlaczego tak się dzieje? Wejście na pocztę już pokazuje, że nie jestem w swoim świecie. Są tam ludzie, którzy chociaż przez chwilę będą próbowali mną rządzić. Podchodzę do małego okienka, po drugiej stronie siedzi pani urzędniczka. W jej głowie rodzi się myśl – znowu jakiś gówniarz, cham, darmozjad, nie szanuje mojej pracy. W momencie podejścia jestem już całkowicie zmieszany z błotem. Podaję rachunki, urzędniczka odwdzięcza się szyderczym uśmiechem. Czuję na sobie jej wyższość, to, że ja jestem nikim, tylko małym człowieczkiem, próbującym zapłacić rachunki. A ona? Ona jest wielką panią urzędniczką, należy się jej szacunek, trzeba jej podlegać, w innym przypadku potrafi zrobić ci na złość. Bierze rachunki, wpisuje coś na klawiaturze komputera, robi to szybko, żeby pokazać, że mimo swojego wieku osiągnęła coś trudnego, szybkie pisanie na klawiaturze bez patrzenia na nią. Swoim spojrzeniem wymaga podziwu tego osiągnięcia. Bierze pieczątkę, uderza szybko i bardzo głośno. To jest chyba charakterystyczne dla każdego urzędu pocztowego. Chce zademonstrować swoją siłę i sprawność. Mówi ile mam zapłacić. Daje jej pieniądze. Wydaje mi resztę, dziękuję. Swoim pożegnaniem ponownie wywołuję szyderczy uśmiech na jej twarzy. Za chwilę przekroczę próg tego urzędu, urzędniczka straci swoją władzę nade mną.

dysonans poznawczy

SoCome — Thu, 22 Nov 2007 13:56:35 +0000

Dysonans poznawczy to logiczna lub emocjonalna niezgodność/sprzeczność między dwoma przekonanami, powodująca uczucie przykrego napięcia i dążenie do jego redukcji/usunięcia.

Problem ten dotyczy każdego człowieka. Wielu z nas przeżywa dysonans poznawczy nawet o tym nie wiedząc. Jest to zjawisko niezależne od nas. Człowiek może dążyć do jego redukcji bądź usunięcia. Jakie mogą być reakcje na dysonas?

1. Ośmieszanie
2. Ślepota poznawcza
3. Bagatelizowanie
4. Zniekształcanie informacji
5. Dodanie nowych uzasadnień
6. Przyjęcie „nadprzekonań”
7. Pomniejszanie subiektywnej ważności problemu
8. Zmiana zdania i/lub zachowania

Dysonans poznawczy to problem naszych przemyśleń. Kiedy nasze przekonania/przemyślenia nie są zgodne z rzeczywistością najczęściej próbujemy je bronić, bądź wpłynąć tak na otoczenie, aby to ono ich broniło. Wynikiem obrony własnych przekonań jest także kontakt z osobami o podobnych poglądach.

Oprócz dysonansu poznawczego istnieje dysonans podecyzyjny.

Podjęcie każdej ważnej decyzji wywołuje rozbieżność poznawczą i tzw. żal podecyzyjny, bo zawsze coś się traci i powstaje wątpliwość, czy na pewno dobrze zrobiliśmy.

Dysonans podecyzyjny rośnie, gdy:

- sprawa jest dla nas ważna

- istnieje wiele alternatyw

- poszczególne możliwości są wyrównane pod względem atrakcyjności

Zaciekawiło mnie to jakie jest poczucie własnej wartości podczas występowania dysonansu. Może on wystąpić kiedy zrobimy bądź dowiemy się czegoś o sobie, co zagraża pozytywnej opinii na nasz temat. Wtedy czujemy się głupsi, a nawet nienormalni. Dlatego też człowiek zmienia swoje postawy, aby przetrwała dobra opinia o naszej personie. Chcemy mimo wszystko być pozytywnymi bohaterami.

Cytaty zaczerpnięte z książki „Psychologia społeczna – teoria i praktyka” autorstwa Hanny Hamer.

…bo trzeba otulić się ciepłem…

SoCome — Thu, 22 Nov 2007 13:15:29 +0000

Dla jednych ten tydzień się kończy, dla mnie, wręcz przeciwnie, zaczyna. Zbliża się weekend, w którym zjawię się w magicznym miejscu zwanym potocznie szkołą. Kierunek, który sobie wybrałem dużo ode mnie wymaga, więc przede mną jeszcze kilka godzin nauki. Tymczasem za oknem zimowo, tylko słońce delikatnie przebija się przez chmury. Aura wywołuje u mnie wzmożoną senność, dlatego staram się redukować ją litrami kofeiny. Zdarzają się momenty, w których mówię dość, łamię się pod naporem snu. Ta chęć ma ogromną siłę, ale udaje mi się ją przezwyciężyć. Pomagam sobie małym spacerkiem. Nie ma już liści na drzewach, na chodnikach kałuże, wieje silny wiatr. To już ta pora, trzeba wyciągnąć czapkę, szalik, rękawiczki. Trzeba otulić się ciepłem.